Turcja
Pamukkale - lot balonem
Pamukkale, niekiedy określane jako „Bawełniany Zamek”, to niezwykłe miejsce powstałe dzięki wapiennym tarasom i gorącym źródłom. Historia tego miejsca sięga czasów starożytnych, kiedy to woda bogata w minerały, w szczególności w węglan wapnia, zaczęła spływać po stromych zboczach doliny Çürüksu. Tworzyło to osady mineralne, które stwardniały, formując białe, tarasowe baseny i wodospady, które wyglądają jak pola ryżowe. W czasach rzymskich Pamukkale było znane ze swoich właściwości leczniczych, a okoliczne ruiny Hierapolis świadczą o długiej historii jako centrum uzdrowiskowe.
Hierapolis
Hierapolis to starożytne miasto założone przez królów Pergamonu w II wieku p.n.e., które w krótkim czasie stało się znane z gorących źródeł, mających lecznicze właściwości. Miasto rozkwitło pod panowaniem rzymskim, przyciągając tysiące turystów szukających uzdrowienia. Wiele z tych osób przybywało nie tylko po to, by czerpać korzyści zdrowotne, ale także aby odwiedzać świątynię Apollina oraz inne monumentalne budowle Hierapolis. W 1988 roku Pamukkale wraz z Hierapolis zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Efez to jedno z najważniejszych i najlepiej zachowanych miast starożytnych, położone w zachodniej Turcji, w pobliżu współczesnego miasta Selçuk. Jego historia sięga X wieku p.n.e., a miasto przez wieki przechodziło pod panowanie różnych cywilizacji, od Greków i Persów po Rzymian i Bizantyjczyków.
1. Początki Efezu (X – VII wiek p.n.e.)
Najstarsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z epoki
brązu. W X wieku p.n.e. miasto zostało zasiedlone przez osadników greckich,
prawdopodobnie Jonów, którzy przypisali jego założenie legendarnemu
Androklosowi, synowi ateńskiego króla Kodrosa. Miasto stało się ważnym
ośrodkiem handlowym i kulturalnym w regionie.
W VII wieku p.n.e. Efez został na krótko podbity przez Lidów, a król Krezus przyczynił się do rozwoju miasta, m.in. finansując odbudowę Świątyni Artemidy, jednej z najwspanialszych budowli starożytnego świata.
2. Efez pod panowaniem Persów (VI – IV wiek p.n.e.)
W 546 r. p.n.e. Efez został zajęty przez Persów, którzy
podporządkowali sobie całą Azję Mniejszą. Mimo to miasto zachowało pewną
autonomię. Gdy Aleksander Wielki pokonał Persów w IV wieku p.n.e., Efez
ponownie rozkwitł jako greckie miasto.
3. Okres hellenistyczny i rzymski (IV w. p.n.e. – III w. n.e.)
Po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 r. p.n.e. Efez
przechodził pod panowanie różnych władców hellenistycznych, a ostatecznie w 129
r. p.n.e. stał się częścią Imperium Rzymskiego.
Złoty okres miasta przypadł na I i II wiek n.e., gdy było jednym z najważniejszych ośrodków handlowych i religijnych w Azji Mniejszej. Powstały wtedy wspaniałe budowle, m.in. Biblioteka Celsusa, Wielki Teatr, Agora oraz Droga Arkadyjska. Miasto było także miejscem kultu Artemidy Efeskiej, której świątynia należała do Siedmiu Cudów Świata Antycznego.
Efez miał również znaczenie dla chrześcijaństwa – według tradycji przebywał tu św. Paweł, który nauczał w teatrze, a także św. Jan, który według legendy miał tu napisać Ewangelię. Znajduje się tu również Dom Marii Dziewicy, miejsce, gdzie miała spędzić ostatnie lata życia.
4. Upadek i zapomnienie (III – XV wiek)
W III wieku n.e. Efez zaczął podupadać z powodu najazdów
Gotów, trzęsień ziemi oraz stopniowego zamulania portu. W 262 r. n.e. miasto
zostało splądrowane przez Gotów, a Świątynia Artemidy została zniszczona.
Pod panowaniem Bizancjum Efez stał się ważnym ośrodkiem chrześcijaństwa, a w 431 r. odbył się tu Sobór Efeski, który potwierdził dogmat o Bożym Macierzyństwie Maryi.
Dom Maryjny, znany również jako Meryem Ana Evi, jest miejscem związanym z życiem Matki Bożej, szczególnie jej ostatnimi latami. Znajduje się na Wzgórzu Słowików (Bülbül Dağı), niedaleko ruin starożytnego miasta Efez w Turcji. Historia tego miejsca łączy tradycję chrześcijańską, wizje mistyczne i badania archeologiczne.
Według tradycji chrześcijańskiej, po ukrzyżowaniu Jezusa,
Jego Matka Maryja znalazła schronienie w Efezie, pod opieką św. Jana
Ewangelisty. Jezus, wisząc na krzyżu, powierzył Maryję opiece św. Jana, mówiąc:
„Oto Matka twoja” (J 19, 27). Św. Jan, który później osiedlił się w Efezie,
miał zabrać Maryję ze sobą, aby zapewnić jej bezpieczeństwo w czasach
prześladowań chrześcijan.
Efez w I wieku był jednym z ważnych ośrodków chrześcijaństwa, co sprawia, że teoria ta jest historycznie wiarygodna.
Heraklea Latmijska
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz